Banał - powie jakiś przeciętny czytacz, w którego obecność tu nie wierzę:) Albo i - bzdura. Przecież życie wdziera się w nas każdym porem skóry, każdym widokiem i dźwiękiem, każdym najmniejszym doświadczeniem. Nie da się "zapomnieć" go przeżyć. Nie da się? Rozejrzyj się. Popatrz na ludzi, którzy Cię otaczają. Ilu z nich pamięta przeżyć życie? A ilu pamięta, by przeżyć je tak, jak chciało?

Jeśli tu zaglądasz - pewnie masz powód. Może jesteś moim znajomym, przyjacielem... Może gdzieś błysnął refleks nagłówka a Ty zapomniałeś o marzeniach. Może właśnie sobie przypomniałeś. Może pamiętałeś zawsze i wiesz, jak bardzo są ważne, może widzisz jak tanieją i powszednieją w szarości, powszedniości, zwyczajności...

Są takie zdarzenia, które potrafią przewartościować wszystko. Świat odwrócić do góry nogami i na lewą stronę. Bolą. Wyciskają łzy. Stawiają na granicy rozpaczy. Przypominają o nadziei.

Dobrze, że są. Bez nich nie bylibyśmy ludźmi. Być może są wśród nas tacy, którzy potrafią pamiętać o marzeniach codziennie, bez wzlotów i upadków, bez ocierania się o cudzy lub własny dramat. Tym zazdroszczę. Tych chciałabym spotykać jak najczęściej. Bo pamięć o marzeniach otacza człowieka jakąś aurą. Jakąś pasją. Czyni go źródłem nadziei, dla świata, dla bliźnich.

Przez chwilę (a chwila trwała o parę miesięcy a może i lat za długo) wydawało mi się, że pamiętam o marzeniach. Marzyłam o pracy, która daje satysfakcję (i miałam ją), marzyłam o szczęśliwym związku (i miałam jego złudzenie). Marzyłam o... Zachowaniu status-quo i trwaniu. Jest dobrze, jak jest. Lepsze jest w końcu wrogiem dobrego, czyż nie?

Marzenia dzieliłam na codzienne (te, co to je miałam spełnione lub niemal spełnione) i... Niespełnialne.

A przecież... Nie zawsze tak było. Kiedyś w moich marzeniach były góry. Były wieczory przy ognisku, wieczory z gitarą. Były pęcherze na nogach i ból ramion. Była zdrowa dusza, która wyrywała się tam, ku szczytom.

Jak to możliwe, że zapomniałam o górach?

Jak to się stało, że nie pamiętam ostatniego wieczoru z gitarą?

Czemu nogi, choć nie takie stare jeszcze, bolą głównie z braku ruchu?

Czemu serce tak nieznośnie kłuje, gdy ktoś (Mądry Bardzo Ktoś) puszcza piosenkę o tym, że życie jest piękne, że jest Darem, że jesteśmy wolni, że marzeniom trzeba dać szansę?

Banał?

Nie.

Najprostsza życiowa prawda. To, że prosta, nie znaczy że jakoś zła. Jeśli masz ten komfort, że Twoje życia składa się z prostych prawd - jesteś na dobrej drodze do szczęścia. Jeśli są między tymi prawdami poutykane okruchy marzeń (marzeń, nie złudzeń - to różnica, łudzimy się wtedy, gdy zatracamy wiarę w marzenia i usiłujemy "przywyknąć" do tej rzeczywistości, którą sami przecież tworzymy), tak więc - jeśli masz te prawdy i te okruchy - jesteś szczęśliwy.

Jeśli marzyłeś o Spotkaniu z Człowiekiem a spotkałeś "ktosia", "niktosia", "kogosia zamiast" - może warto rozejrzeć się raz jeszcze. Jeśli marzyłeś o widoku ze szczytów a utknąłeś w Mieście - może warto spakować plecak i ruszyć w "tam". Jeśli sploty okoliczności doprowadziły Cię "w to miejsce" i trzymasz się go uparcie, bo tak widać miało być i nieważne, że Miejsce, (to Miejsce, to gdzie chciałeś być) jest setki kilometrów stąd - może warto zatrzymać się i... Zawrócić?

(Jest jeszcze opcja, że marzyłeś tylko o fantastycznej karierze, wielkim domu lub najnowszym modelu samochodu marki X... Cóż - albo jesteś materialistą, albo straciłes po drodze coś/kogoś ważnego. Może siebie a może to duże "C" z samego początku człowieczeństwa).

Dziś zrozumiałam, że nie chodzi o to, by rzucić wszystko i biec w niewidzialne "gdzieś" w pogoni za jeszcze mniej widzialnym króliczkiem. To ucieczka. Nie chodzi o to, by uparcie i wbrew wszystkiemu trzymać się drogi wytyczanej przez nierealne mrzonki. To głupota. Ale jeśli zbyt daleko odejdziesz od kursu wyznaczonego przez te "durne Marzenia" - one odejdą od Ciebie. Schowają się w jakimś kącie tak, jak chowa się odrzucone dziecko. Będą żyć swoim życiem. A Ty - będziesz żyć pustką. I pewnego dnia obudzisz się pośród stada złudzeń i niespełnień. Czy warto?

Dziś usłyszałam wśród wielu pięknych słów zdanie: "Twój największy obowiązek to ocalić marzenia". I myślę sobie, że to nie do końca tak. Nasz największy obowiązek to wziąć odpowiedzialność za swe marzenia. Jasne, czasem zdaje się, że trzeba jakiemuś dać w łeb, ot zwyczajnie, by żyło się wygodniej. Ale jeśli zabijamy marzenia lub o nich zapominamy - zabijamy też lub zapominamy jakiś kawałek siebie. Może ważniejszy, niż nam się wydawało.